Polska recepcja Hölderlina za sprawą Andrzeja Lama bardziej jest programem, który zaczyna działać, niż zamkniętym faktem kulturowym. Poezja, która łączy fascynację antykiem z romantycznym buntem, która tekst poetycki traktuje jako sposób rozpoznania podstawowych problemów filozoficznych, która nie tylko rozumie znaczenie rytmu, ale rekonstruując metrum antyczne tworzy nową osnowę brzmieniową współczesnej poezji, która wreszcie z dna upadku i osamotnienia jest w stanie wyprowadzić przesłanki optymizmu i afirmacji natury w jej najprostszej, bo otaczającej znajomym krajobrazem postaci, może artykułować nastroje współczesnego outsidera i dawać szansę na rekonstrukcję pardygmatu romantycznego w nowym kształcie.

     Przekład Andrzeja Lama, niezależnie od zasięgu dotychczasowej recepcji, która jest znaczącym faktem kulturowym, daje więc dopiero szansę na nową recepcję romantyzmu jako ideologii zagubionych i wyobcowanych; romantyzmu w tej postaci, jaka błysnęła bardziej neoromantycznym refleksem pod koniec wieku XIX, ale tak naprawdę nie zadomowiła się w literaturze polskiej. Znaczenia takiej recepcji nie sposób przecenić.

 

                                                                                                                      Eligiusz Szymanis