Radość życia w języku, literaturze i wybranych tekstach kultury; red. Magdalena Wanot-Miśtura, Elżbieta Wierzbicka-Piotrowska

Monografia to bardzo ważny głos w dyskusji zarówno na temat tradycji fundującej naszą rzeczywistość, jak i współczesności, która tę tradycję interpretuje. Kolejne artykuły przynoszą pogłębioną analizę pojęcia radości życia, nierzadko stanowią próbę jego nowego odczytania w kontekście współczesnego świata wartości, który może i powinien stanowić punkt odniesienia dla dzisiejszych odbiorców. Wszak radość życia jest dla współczesnego człowieka dobrem nieoczywistym, niezbyt częstym, a być może nawet ginącym.

Monografia jest zbiorem artykułów powstałych na podstawie referatów wygłoszonych na konferencji naukowej, w której wzięli udział literaturoznawcy i językoznawcy oraz nauczyciele poloniści pracujący w warszawskich szkołach. Była to już szósta konferencja zorganizowana przez Towarzystwo Kultury Języka, Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawskie Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń oraz Fundację Języka Polskiego. Wszystkie spotkania były poświęcone analizie językowej utworów literackich i tekstów kultury, możliwej do wykorzystania w praktyce dydaktycznej.

Temat ostatniej konferencji zaproponowali nauczyciele, którzy chcieli, aby wygłoszone referaty pomogły znaleźć na lekcjach języka polskiego miejsce dla obrazów rozkoszy, zadowolenia i zachwytu nad światem, obecnych w literaturze i w tekstach kultury, a także dla różnych środków symbolicznych (językowych, ikonicznych, muzycznych i innych), sprzyjających wyrażaniu wszelkich pozytywnych emocji. Drogowskazem dla uczestników obrad, wyznaczającym kierunek poszukiwań, miał być frazeologizm radość życia. Chodziło o wszelkie przekazy symboliczne, które napawają optymizmem, zachęcają do cieszenia się chwilą, bawią czytelnika wyszukaną formą albo zaskakującą treścią, wywołującą uśmiech na twarzy odbiorcy.