Dzieci Gangi; Joanna Jurewicz

„Dzieci Gangi” to opowieść o rodzie Bharatów, czyli Pandawów i Kaurawów, opisana w pierwszych dwóch księgach Mahabharaty („Księga początków” i „Księga sali zgromadzeń”). Jest literackim wprowadzeniem do przekładu Ksiąg Bitewnych Mahabharaty (realizowanego w ramach grantu Narodowego Programu na Rzecz Humanistyki Uniwersalia 2.2, no. 22H/16/0357/84 (2017–2023)). Przedstawione w nich są dzieje wspólnych przodków obu rodów, narodziny i dorastanie książąt oraz wydarzenia, które doprowadziły do tragicznej w skutkach gry w kości. Autorka pisała to opowiadanie z określonym celem. Chciała, by czytelnicy i czytelniczki tej opowieści zbudowali emocjonalną więź z bohaterami Mahabharaty, których dalsze losy przedstawiane są w pierwszym polskim przekładzie, żeby wiedzieli, kim oni są, co czuli i myśleli, co im się przytrafiło, zanim zwarli się w wojennych zmaganiach. Dlatego Autorka zdecydowała się na retelling tej historii, dając sobie swobodę w budowaniu scenerii: jest ona mieszanką europejskich i indyjskich realiów, osadzoną w bliższych nam czasach. Bohaterowie opowieści posługują się współczesnym językiem, choć niekiedy archaizowanym, mieszkają w cudownych pałacach, ale jeżdżą automobilami i latają w aeroplanach, posługują się bronią palną, jednak podczas świąt używają wyłącznie łuków i rydwanów. Wieszcz Wjasa, któremu tradycja indyjska przypisuje autorstwo Mahabharaty, jest tutaj dziennikarzem i fotoreporterem i to on w swoich artykułach zachłannie czytanych przez lud tworzy bajeczną opowieść pełną nadprzyrodzonych i niesamowitych sytuacji. Wszystkie wydarzenia przydarzające się bohaterom są zgodne z oryginałem, choć często Autorka przedstawia je w świetle i stylu wynikającym z przyjętej przez siebie konwencji.